ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ EXTRA ΤΕΥΧΟΣ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ

Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω την απουσία μου. Τώρα πια με μάθατε. Στο θέμα μας: Αρχίζω με το αίνιγμα.

Τις προάλλες, λοιπόν, που σέρφαρα σε ώρες που κανονικά δεν θα έπρεπε να σερφάρω –μα δεν είναι απόλαυση;- έπεσα πάνω σε αυτό το υπέροχο αγαλματάκι… «Τέχνη», θα μου πεις. Και γω θα συμφωνήσω, «ω, σαφώς!» Αυτό εξάλλου είναι και το όφελος του παρατηρητή ενός έργου. Ότι δηλαδή σου διευρύνει τα μονοπάτια της πνευματικής, νοητικής και όποιας άλλης αναζήτησης. Δεν πρόκειται να προβώ σε αναλύσεις. Το θέμα είναι άλλο. Όσο κι αν κοίταξα αυτό το άγαλμα, ναι προχώρησα ακόμη και στην μεγέθυνση του, σα δε ντρέπομαι, συμπέρασμα δεν έβγαλα μα ούτε και νόημα…

Α)Θα μπορούσε να είναι ένα αγουροξυπνημένο ζευγάρι που έχασε το τηλεκοντρόλ στα Ανύπαρκτα σκεπάσματα;

Β) Ένα μεθυσμένο ζευγάρι που μόλις ανακάλυψε την ύπαρξη κακόβουλων κοριών στο Ανύπαρκτο στρώμα;

Γ)Ένα αλαφιασμένο ζευγάρι που ψάχνει να βρει ένα ξυπνητήρι το οποίο αυτονομήθηκε και βαράει στις 4 το πρωί; (Σε αυτή την περίπτωση το ξυπνητήρι βρίσκεται τοποθετημένο στο Αόρατο κομοδίνο πίσωθε της κλίνης. )

Και για τους δύσπιστους, το έργο είναι υπαρκτό (!) και εκτίθεται (!) σε ξενοδοχείο. Περισσότερα εδώ.

Σας λέω…, πολύ με ταλαιπώρησε αυτή η περίπτωση. Και εδώ έρχεστε εσείς δυνατοί μου λύτες! Διαφωτίστε με! Κρίνοντας και από την συχνότητα των αναρτήσεων μου, θα έχετε αρκετό χρόνο στη διάθεση σας για να το σκεφτείτε και αν θέλετε να ομολογήσετε τις δικές σας εικασίες. Δεν είναι υποχρεωτικό, αλλά νομίζω ότι αν τολμήσετε θα το απολαύσω.

Και τώρα ευχές; Ευχές! Να μην έχουμε κι άλλες απώλειες μυαλού, ενέργειας, κεφιού και αισιοδοξίας. Ας προσπαθήσουμε να πολλαπλασιάσουμε τα πιο πάνω ή έστω να διατηρήσουμε τα αποθέματα ως έχουν. Τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φορά.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΜΕ ΣΤΙΣ ΔΩΔΕΚΑ. ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ.

Διασκέδασα γράφοντάς το. Σκοπός μου ήταν να διασκεδάσεις και εσύ διαβάζοντάς το. Είχα χρώματα στο μυαλό μου καθώς γέμιζα τις σελίδες και διάθεση καλοκαιρινή. Έτσι έντυσα αυτήν κοτόπουλο, έντυσα κι αυτόν γουρούνι και τους έστειλα σε ένα αποκριάτικο πάρτι για να γνωριστούν. Και γνωρίστηκαν. (Αν μπορούσαν ας έκαναν κι αλλιώς…) Ύστερα τους έκανα να χαθούν και να ψάξουν και πάλι από την αρχή ο ένας για τον άλλο αλλά χωρίς μάσκες αυτή τη φορά. Τους έκλεισα μάλιστα και ένα ραντεβού στις δώδεκα έτσι για να είναι σίγουροι ότι δεν θα χαθούν στο σύμπαν κι έπειτα άφησα αυτούς να βγάλουν άκρη με το ρολόι. Πόσο μεγάλο θα ήταν το πείσμα τους άραγε; Η αφιέρωση που έκανα στην αρχή μάλλον τα λεει όλα: «Αφιερωμένο σ’ αυτούς που ψάχνουμε και σ’ εκείνους που μας ψάχνουν. Αν δεν υπήρχε αυτή η επιμονή, κανείς δεν θα έβρισκε κανέναν.»

Ειλικρίνεια όμως πάνω απ’ όλα. Δεν θέλω να σε κοροϊδέψω. Αποπειράθηκα να ρίξω λίγο χρώμα στο γκρίζο. Αν ζητάς κάτι βαθιά φιλοσοφημένο, αν ζητάς προβληματισμό…, όχι, μην με διαβάσεις… Υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι συγγραφείς που τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα από μένα σε αυτά τα θέματα. Εκείνους επιλέγω κι εγώ όταν διακατέχομαι από τέτοιου είδους αναγνωστικές διαθέσεις.

Δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ.

Και κάτι άσχετο αλλά που πρέπει οπωσδήποτε να πω είναι ότι συμβουλεύτηκα ένα λεξικό απλά και μόνο για να επιβεβαιώσω αυτό που ήδη γνώριζα: Το αντίθετο του εύπεπτος είναι, λεει, το δύσπεπτος και το δυσκολοχώνευτος. Όχι…, όχι…, το δικό μου βιβλίο δεν θα σου κάτσει στο στομάχι. Ορκίζομαι.

Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους των εκδόσεων Ψυχογιός που στέκονται δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια και περιβάλλουν τα βιβλία μου με αγάπη φροντίζοντας να βρίσκονται κοντά σου όποτε θελήσεις να τα διαβάσεις, μα πάνω απ’ όλα ευχαριστώ εσένα που κάνεις μαζί μου αυτά τα ταξίδια.Έχω ήδη στα χέρια μου τα τέσσερα πρώτα δείγματα της αγάπης σας και γι’ αυτό το βιβλίο και δύο απ’ αυτά τα μοιράζομαι σήμερα με τον κόσμο που θα περάσει από εδώ… Διάλεξα αυτά στα οποία δεν φαίνονται τα πρόσωπα σας, γι αυτό αν οι άλλοι δύο επιθυμούν να δημοσιεύσω και τις δικές τους φωτογραφίες ας το ζητήσουν και ‘γω θα κάνω ένα update. (Μαργαρίτα και Μαρία για εσάς χτυπά η καμπάνα αν δεν το καταλάβατε…)

Στην τρίτη φωτογραφία η Μαργαρίτα, που αν δεν υπήρχε η μεγάλη της αγάπη για τα βιβλία, δεν θα γνωριζόμασταν ποτέ!

Εύχομαι σε όλους ένα υπέροχο καλοκαίρι. Να προσέχετε τον εαυτό σας, να προσέχετε και τους άλλους και όλα θα πάνε καλά!

Ακολουθεί σούπερ καλοκαιρινό στιγμιότυπο που απαθανάτισα χτες σε μία παραλία. Ο πεντάχρονος δημιουργός αυτού του υπέροχου χάους εξαφανίστηκε από το πλάνο όταν μία προσταγή που έσκισε τον ουρανό στα δύο τον έκανε να τρέξει προς τις ομπρέλες. Η εντολή είχε κάπως έτσι: “Γρηγόρηηηηηηη, έλα να φας τον κεφτεεεεεεε σου.”

Αν ο μικρός μπορεί να κάνει αυτό σε μία παραλία, φανταστείτε τι μπορεί να κάνει μέσα σε ένα σπίτι! Γουστάρω αυτούς τους μικρούς τύπους. Ίσως επειδή δεν είμαι εγώ αυτή που πρέπει να τακτοποιεί τον χαλασμό που αφήνουν πίσω τους.

Μην ξεχάσετε να δείτε το βιντεάκι στο τέλος της σελίδας. Και να κάνετε κλικ στο εξώφυλλο του βιβλίου μου στα δεξιά της σελίδας, να αφήσετε τα σχόλια σας και να μπείτε στις κληρώσεις για τα ταξίδια που προσφέρουν οι εκδόσεις Ψυχογιός !

Ξανά ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!!

ΑΝΟΙΞΗ;

Έκανα υπομονή φίλοι μου. Και μάλιστα αρκετή από τότε που μπήκε ο Μάρτης. Σκεφτόμουν πως όλο και κάτι καλό θα συμβεί κι έτσι θα έχω κάθε ελαφρυντικό να γιορτάσω μαζί σας άνευ τύψεων την έφοδο της άνοιξης. Και περίμενα… περίμενα…, αλλά…, μπα. Καραδοκούσα πάνω από εφημερίδες, μπροστά από τηλεοράσεις, δίπλα σε ραδιόφωνα για μία ευχάριστη είδηση: Η τραγική φιγούρα ενός μανιώδη χρήστη αισιοδοξίας που ψάχνει αγωνιωδώς για ένα άλλοθι ευτυχίας. Μόνο που αυτή η άνοιξη δεν μυρίζει και πολύ άνοιξη, ή ας πούμε πως ανθίζει κάπως παράδοξα. Ίσως αυτό να συμβαίνει όταν σου κάνουν ποδαρικό τα νέα οικονομικά μέτρα, φυσικές καταστροφές με αναρίθμητες ανθρώπινες απώλειες και άλλα τέτοια οδυνηρά. Έκανα ένα βήμα πίσω. Ξανακοίταξα τον ορίζοντα. Είπα να παραβλέψω ένα δύο στραβά και να εντοπίσω την άνθιση, αλλά στην γωνία υπήρχαν άλλα τέσσερα πέντε στραβά που καραδοκούσαν με ρόπαλα.Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα κάτι χαρμόσυνα «μπήκε η άνοιξη» συνοδευμένα από τυμπανοκρουσίες και κομφετί, ακούγονται σαν σουαχίλι στην μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου. Κάπως έτσι αφήνω τους πανηγυρισμούς για μία επόμενη άνοιξη. Μία άνοιξη που μπορεί να συμβεί και μέσα στον χειμώνα ή κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η αναγέννηση ή η εκ νέου γέννηση μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε. Ας έχουμε πίστη. Όπως οι γάτες. Αυτές είναι και οι μόνες που το γιορτάζουν. Τουλάχιστον αυτές της δικής μου γειτονιάς. Δεν μας αφήνουν να κλείσουμε μάτι. Οι ιεροτελεστίες τους απαιτούν πολλά ντεσιμπέλ, θορυβώδες κυνηγητό στα χόρτα και συνουσίες εκκωφαντικές. Έχει πλάκα καθώς εισχωρούν μέσα στο σπίτι παραβιάζοντας την οικιακή σου γαλήνη, άλλοτε για να κάνουν φωνητικά στους Decemberists και άλλοτε για να συντονιστούν με το σφύριγμα μίας χύτρας ταχύτητας, ερωτοτροπώντας ασύστολα όχι μόνο λες και προσπαθούν να σου θυμίσουν ότι άλλαξε η εποχή αλλά λες και έρχεται το τέλος του κόσμου. "Ή τώρα η ποτέ", θα διάβαζε κανείς στο σθένος τους. Η άνοιξη ήρθε για τις γάτες.
Το ξέρω πως δεν σας έχω συνηθισμένους σε κάτι τέτοια, μα γνωρίζετε από πρώτο χέρι πως καμία προσωπική ευτυχία δεν είναι ολοκληρωμένη αν ο κόσμος γύρω απ’ αυτήν σχηματίζει οκταράκια σαν ζαλισμένος. Γι’ αυτό σας αφήνω με την υπόσχεση ότι στο επόμενο ποστ δεν θα σας μαυρίσω την ψυχή. Ή, τουλάχιστον, θα προσπαθήσω να σας την μαυρίσω λιγότερο.

ΣΤΟΥΣ ΠΟΣΟΥΣ ΒΑΘΜΟΥΣ Η ΠΛΥΣΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ; ΚΑΙ ΛΙΓΗ ANAIS NIN.

Οκ… δεν σκοπεύω να μετατρέψω το Blog σε Twitter, αλλά αυτό που έχω να σας μεταφέρω δεν σηκώνει φλυαρίες.
Σήμερα μία φίλη αποφάσισε να βάλει στο πλυντήριο ένα υφασμάτινο καλαθάκι μέσα στο οποίο κοιμάται ο γάτος της και θέλοντας να μάθει στους πόσους βαθμούς πρέπει να ρυθμιστεί η θερμοκρασία, άνοιξε το ειδικό εγχειρίδιο μέσα στο οποίο αναγράφονταν οι οδηγίες πλυσίματος. Οι οδηγίες πλύσης άρχιζαν με την εξής προτροπή:

1)Αρχικά αφαιρέστε το κατοικίδιο σας από το καλαθάκι.

---------------------------------------

Bonus:

Απόσπασμα από τα Ερωτικά της Anais Nin, εκδόσεις Εξάντας. Από το κεφάλαιο Το τρίγωνο της Αφροδίτης σε μετάφραση Γεράσιμου Μάρκου.

Στο απόσπασμα αυτό γίνεται λόγος για τη ζώνη αγνότητας που έβαζαν οι σταυροφόροι στις γυναίκες τους για όσο καιρό διαρκούσαν οι σταυροφορίες τους. Έτσι, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο…

…Κάποιος μου διηγήθηκε τη χαριτωμένη ιστορία ενός σταυροφόρου ο οποίος φόρεσε ζώνη αγνότητας στη γυναίκα του και άφησε το κλειδί να το φυλάει ο πιο καλός του φίλος για την περίπτωση που θα πέθαινε. Δεν είχε προφτάσει να διανύσει μερικά χιλιόμετρα όταν είδε τον φίλο του να καλπάζει δαιμονισμένα πίσω του φωνάζοντας:
«Μου έδωσες λάθος κλειδί!»

ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ ΚΙ ΑΡΑΧΝΕΣ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ

Ένας από εσάς τους αγαπημένους φίλους με ενημέρωσε πως το blog μου έπιασε κατσαρίδες κι αράχνες και πως τα ρολόγια έπαψαν να λειτουργούν από πέρσι. Σαν το σπίτι της miss Havisham στις Μεγάλες προσδοκίες ένα πράμα. Έτσι, έσπευσα να ψεκάσω και να σας πω πως όλο αυτό τον καιρό η απουσία μου δεν ήταν αδικαιολόγητη: Ολοκλήρωσα το τέταρτο μου βιβλίο το οποίο και παρέδωσα χτες, ζεστό και ολόφρεσκο και μπορώ πλέον να εκδράμω προς τα μέρη σας για να μάθω και τα δικά σας κατορθώματα. Ακολουθεί το εξώφυλλο του βιβλίου που θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες. Δώστε του λίγη στοργή.