«ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» της Μαρίας Τζιρίτα. (Ένα βιβλίο που ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσετε, ένας θησαυρός που ΠΡΕΠΕΙ να ανακαλύψετε!)

Επειδή σκέφτομαι πάνω από μισή ώρα και ακόμη δεν έχω αποφασίσει πώς να ξεκινήσω να μιλάω γι’ αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο, θα αρχίσω κάπως έτσι… Ένα κορίτσι κλειδωμένο στο σπίτι για να μην μάθει ο κόσμος ότι είναι έγκυος (κάτι που ούτε και το ίδιο δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί), μία μάνα που της κλείνει το στόμα για να μην ακουστούν τα ουρλιαχτά της γέννας και ύστερα… ένα παιδί. Ο Στέλιος.
Μία ψυχή στιγματισμένη πριν καν γεννηθεί. Ένας άνθρωπος του οποίου το μέλλον καταδίκασαν άλλοι. ( Και αυτές είναι μόνο οι πρώτες σελίδες…)
Συνεχίζοντας βρήκα τον εαυτό μου περιτριγυρισμένο από μορφές και εικόνες μίας άλλης εποχής, όχι τόσο μακρινής από τη σημερινή, αρκετά διαφορετικής όμως, τότε που η φτώχια, η κακοπέραση, η αμάθεια, η έλλειψη ενημέρωσης και γνώσης και ο περιορισμός στα ασφυκτικά σύνορα ενός χωριού έκανε τους ανθρώπους σκληρούς. Πιο σκληρούς απ’ όσο μία παιδική ψυχή θα άντεχε.
Η καίρια επιλογή των λέξεων (λέξεις “ωμές” πολλές φορές), οι καθοριστικές περιγραφές και το άριστα δοσμένο αλλά συνάμα απλό ύφος, είναι οι τρεις παράγοντες με τους οποίους η συγγραφέας κέρδισε το στοίχημα καταφέρνοντας να αναπαραστήσει σφαιρικά και να μεταφέρει το κλίμα μίας εποχής που είναι δύσκολο-για να μην πω ακατόρθωτο- να γραφεί από κάποιον που δεν το έχει ζήσει. Το να αφηγηθεί κανείς μία ιστορία χωρίς να αφήσει καμία πτυχή της στο σκοτάδι είναι αρκετά δύσκολο ως εγχείρημα. Το να προσπαθεί παράλληλα να μεταφέρει τον παλμό μιας άλλης εποχής το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Και εδώ φαίνεται το ταλέντο της Μαρίας Τζιρίτα.
Τα χρόνια προχωρούν, ο Στέλιος μεγαλώνει και οι σελίδες “φεύγουν” σχεδόν μόνες τους η μία μετά την άλλη. Ο αναγνώστης δεμένος σε ένα κουβάρι συναισθημάτων μπαίνει τόσο βαθιά μέσα στην εξιστόρηση που θέλει να πάρει την ιστορία στα χέρια του. Να πιάσει πρόσωπα μέσα από το βιβλίο και να τους μιλήσει. Να κάνει κάτι. Αλλά δεν μπορεί. Είναι ο αναγνώστης βλέπετε… Έτσι, αγαπά πρόσωπα και θέλει να τα αγκαλιάσει, θυμώνει με πρόσωπα (τόσο που θέλει να τους ρίξει μπουνιές). Αν λάβει κανείς υπόψη και το λεπτό κεντρικό θέμα με το οποίο καταπιάνεται αυτό το βιβλίο -ένα παιδί που στερήθηκε το σπουδαιότερο αγαθό, τη μητρική αγκαλιά- θα έλεγα ότι αυτή η ιστορία ασκεί μια διαφορετική και πιο έντονη δυναμική στις γυναίκες. Η επίδραση τόσο λόγο θεματολογίας, όσο και συγγραφικής δεινότητας της Μαρίας Τζιρίτα επιδρά καταλυτικά στις γυναικείο φύλο. (Ο ρόλος της Μαρίνας καθοριστικός).
Από την άλλη με μία τέτοια υπόθεση στα χέρια, είναι πολύ λεπτές οι ισορροπίες στο να μην γίνει κανείς χλιαρός ή μελό. Η Μαρία Τζιρίτα σαν άριστος ακροβάτης δεν πέφτει ούτε για μία στιγμή σε αυτό το ατόπημα. Η πέννα της, χειρίζεται άψογα τις ισορροπίες και με σεβασμό στην ιστορία του Στέλιου, δίνει στην ιστορία την αξία που της πρέπει. Στις 370 σελίδες, ούτε μία περιττή λέξη (!)
Είναι δύσκολο να μιλήσεις για ένα βιβλίο που πραγματικά σε καθήλωσε, προσπαθώντας παράλληλα να μην αποκαλύψεις σημαντικές πτυχές της ιστορίας σε όσους δεν είχαν την τύχη να το διαβάσουν ακόμα. Το άλλο που το κάνει δύσκολο είναι η ανασφάλεια που σε κυριεύει υπενθυμίζοντας σου συνεχώς πως όσα και να πεις δεν πρόκειται ποτέ να αγγίζουν το μεγαλείο και τη σπουδαιότητα ενός βιβλίου. Φοβάμαι πως οτιδήποτε περισσότερο γράψω εδώ θα είναι περιττό και ανώφελο. Το Παιδί της Αγάπης είναι εκεί έξω και σας περιμένει και θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όλους.
Σαν αναγνώστρια έχω την απαίτηση από ένα κείμενο να μου γεννάει εικόνες και να με γεμίζει με έντονα συναισθήματα. Σε αυτό το βιβλίο τα βρήκα και τα δύο. Το Παιδί της Αγάπης τα κατάφερε επάξια. Δεν ξέρω πως θα λειτουργήσει σε εσάς… Εμένα πάντως με έκανε καλύτερο άνθρωπο. (Ναι. Θα σας συνεπάρει, θα σας μαγέψει και θα σας συγκινήσει. Και το σπουδαιότερο; Θα σας κάνει να εκτιμήσετε πράγματα που ως τώρα θεωρούσατε δεδομένα. Σαν ένα μυστικό και έξυπνα δοσμένο μάθημα για την αξία της οικογένειας, το μεγαλείο της μητέρας, τον καθοριστικό ρόλο της αγάπης στην εξέλιξη ενός ανθρώπου.)
Έπειτα θα πρωτοτυπήσω και σε αυτό εδώ το blog θα εγκαινιάσω για πρώτη φορά μία καινούρια πτυχή στο σχολιασμό ενός βιβλίου, παραθέτοντας τις αγαπημένες σελίδες έτσι όπως αυτές ήρθαν και με βρήκαν διαβάζοντας το. Μακάρι να μπορούσα να τις γράψω όλες, όμως φοβάμαι ότι μετά η καινοτομία αυτή θα έχανε το νόημα της. Οι σελίδες λοιπόν που άγγιξαν την Ελένη… (73,82,137,205,312). Α! Και η ιστορία με τον δράκο… (Μάθημα ζωής.) Κρίμα που πρέπει να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου και να μην σας αποκαλύψω περισσότερα.
Τώρα αυτό που απομένει είναι να κάνετε και ‘σεις αυτό το ταξίδι και να ανακαλύψετε τις δικές σας αγαπημένες σελίδες μέσα σε αυτό το υπέροχο από κάθε άποψη βιβλίο. Το blog της Μαρίας (λες και θέλει συστάσεις από ‘μενα!) το βρίσκει κανείς στα δεξιά της σελίδας. Η Μαρία Τζιρίτα είναι μία άριστη οικοδέσποινα (μιλάω εκ πείρας, έχω γευτεί τη φιλοξενία της) και σας περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά και πολλές-πολλές αναρτήσεις ώστε να την γνωρίσετε σαν συγγραφέα και σαν άνθρωπο μέσα από τις χιλιάδες σκέψεις που αφήνει εκεί… Καλή ανάγνωση σε όλους.