Κλαψ-Λυγμ

Περίπου μία δεκαετία πριν, η φίλη μου η Nagini με κάλεσε σε ένα παιχνιδάκι στο οποίο έπρεπε να αναφερθώ σε ένα video που με συγκινεί -υποθέτω λίγο παραπάνω από το κανονικό-. Τον τίτλο του παιχνιδιού δεν τον ενθυμούμαι έτσι πήρα την πρωτοβουλία να του δώσω την ονομασία που είδατε. (Φίλοι ιντερνετικοί συγχωρέστε μου τον “αυτοσχεδιασμό”. Σας ορκίζομαι ότι οφείλεται σε αφηρημάδα. Είναι εις γνώση μου ότι ήδη έχω κάνει το παιχνίδι ένα μπάχαλο και δεν έχω παρά να ελπίζω ότι η εισαγγελία των blogs θα εκτιμήσει τον πρότερο έντιμο βίο μου και δεν θα εκδώσει ένταλμα σύλληψης…)
Στο θέμα μας:
Αυτή λοιπόν που πάντα, (μα πάντα), μου αγγίζει κάποιες ευαίσθητες χορδές όσες -79- φορές και αν την παρακολούθησα, είναι η ταινία Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού. Αρχικά να σας πω ότι δεν είχα σε καμία εκτίμηση τον Jim Carrey και ότι την ταινία παρακολούθησα για πρώτη φορά ένα βράδυ απόλυτης βαρεμάρας που στην τηλεόραση δεν έπαιζε τίποτα της προκοπής και το κρεβάτι μου έμοιαζε να εκτοξεύει ραδιενεργά κύματα καλπάζουσας αϋπνίας . (Ναι υπάρχουν τέτοια κύματα. Το κρεβάτι μου τουλάχιστον τα εκτοξεύει συχνά.) Επιστρέφω στην αφήγηση. Το γεγονός ότι είδα το όνομα του Carrey να φιγουράρει στους τίτλους έναρξης με έστειλε στην κουζίνα για μπύρα, ξηρούς καρπούς και πατατάκια αλάτι κυματιστά, διότι υπέθεσα ότι μόνο έτσι θα περνούσε το βράδυ με μία σχετική ευχαρίστηση. (Μάλλον έπεσα στην παγίδα να κάνω ιστορική αναδρομή, άρα επιστρέφω πάραυτα στο θέμα). Το ζήτημα λοιπόν που ανακύπτει είναι το εξής… Εσύ -ναι, σε εσένα μιλάω- θα ήθελες ποτέ -αν είχες την ευκαιρία- να διαγράψεις από το μυαλό σου γεγονότα και αναμνήσεις; Η δική μου απάντηση έχει τρία σκέλη: Όχι, όχι και όχι! Βλέποντας λοιπόν τον δύσμοιρο τον Jim, -για τον οποίο κατέληξα ότι καλύτερος ηθοποιός δεν έχει γεννηθεί ακόμη σε αυτό τον πλανήτη- να αλλάζει γνώμη στα μισά της “επέμβασης” και να προσπαθεί να κρατήσει τις αναμνήσεις του…, τι να σας πω…, είναι λες και μου βάζουν ενέσεις Μάρθα Βούρτση. Η μία μπύρα έγινε δύο, οι δύο μπύρες έγιναν τρεις και τα Ruffles μεταμορφώθηκαν σε Kleenex… Κάθε φορά αυτό συμβαίνει. Ειδικά στη σκηνή με το σπίτι που αρχίζει να γεμίζει νερά να βουλιάζει και να γκρεμίζεται…
Και έψαξα, δεν είναι ότι δεν έψαξα, να την βρω την συγκεκριμένη σκηνή στο you tube. Και μετά από δύο ώρες ψάξιμο και αφού έχω δει αποσπασματικά άλλη μιάμιση φορά την ταινία -αυτό ανεβάζει τις συνολικές θεάσεις σε 80.5-, βρίσκω ένα Χριστιανό που έχει ανεβάσει το συγκεκριμένο στιγμιότυπο και συγκινούμαι για άλλη μία φορά -χωρίς μπύρα και πατατάκια- μόνο που δέκα λεπτά αργότερα όταν προσπαθώ να το περάσω στο blog μου ώστε να το δείτε και ‘σεις έρχομαι αντιμέτωπη με την φράση: This video is no longer available due to a copyright claim by a third party. Για όσους από ‘σας δεν κατάλαβαν αυτό μεταφράζεται ως «Την πάτησες μεγάλη! Τζάμπα έψαχνες τόση ώρα! Έχουμε πέσει όλοι κάτω και γελάμε με την γκαντεμιά σου!» Μάλιστα! Το συγκεκριμένο βίντεο ήταν εκεί εδώ και δύο χρόνια παρακαλώ, χειμώνες, καλοκαίρια, πρωινά, απογεύματα και βράδια και το κατέβασαν πότε; Δέκα λεπτά πριν το χρησιμοποιήσω εγώ! (Αυτό είναι τόσο τραγικό που ακόμη και ‘γω γελάω με το ειρωνικό της υπόθεσης!)
Τέλος πάντων… όσοι από εσάς δεν την έχουν δει την ταινία, να την δουν. Είναι υπέροχη. Όλες οι εικόνες μοιάζουν με έργα τέχνης. Οι ερμηνείες είναι άψογες. Τα νοήματα είναι τεράστια και το τέλος αυτής της ταινίας, είναι το ωραιότερο τέλος που έχω δει ποτέ! Και να ξέρετε ότι σπάνια ενθουσιάζομαι με ταινία. Χάρηκα πολύ όταν ψάχνοντας στο you tube είδα χιλιάδες ομοιοπαθείς να αφήνουν σχόλια κάτω από τα βιντεάκια και να λένε πόσο πολύ συγκινήθηκαν. Προσοχή! Δεν είναι μελό! Μην σας παρασύρει η τοποθέτηση μου. Απλά με εμένα έχει αυτά τα αποτελέσματα. Σε εσάς οι αντιδράσεις μπορεί να είναι διαφορετικές. Εξάλλου οι ταινίες είναι σαν τα χαπάκια. Έχουν παρενέργειες ανάλογα με τον οργανισμό. 2% των ασθενών που το έλαβαν παρουσίασαν αυξημένη αρτηριακή πίεση, 10% ναυτία, 8% θολή όραση ενώ το 80% δεν παρουσίασε καμία παρενέργεια…

*Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω θερμά το φιλαράκι μου τον Κωνσταντίνο που μου χάρισε την Αιώνια λιακάδα σε dvd με αποτέλεσμα να αποστηθίσω το σενάριο και όταν την παρακολουθώ με παρέα να ξέρω τους διάλογους απ’ έξω και να παριστάνω την καμπόση!